Bu iki tilki ve çakal İstanbul’un kuzey bölgelerinde trafik kurbanı oldu. İstanbul’un en önemli doğal ortamlarının gitgide yerleşime açılması ve dolayısıyla içinden geçen otoyolların her geçen gün artması bu durumu kaçınılmaz getirdi. Araç çarpmasına maruz kalan hayvanlar ya hayatlarını kaybetmekteler ya da sakat kalmaktalar. Bizlere bu konuda düşen görev özellikle ormanlık alanlar içinden geçen yollarda araç kullanırken hız limitini düşük tutarak, yola çıkabilecek yabani hayvanlara çarpma riskini azaltmış olmak.

Marmaris’te girdiği bir okulun bodrum katında mahsur kalan Karakulak (Caracal caracal) Marmaris Doğa Koruma ve Milli Parklar Şube Müdürlüğü ekiplerince yakalanarak bir taşıma kafesine konuldu. Daha sonra zaman kaybetmeden ormanlık alana götürülen Karakulak doğaya salındı. Yaklaşık 1 yaşında olduğu düşünülen karakulağın annesinden yeni ayrıldığı ve deneyimsizliği sonucu binaya girdiğini düşünüyoruz.

Bu üç yavru bozkurt ( Canis lupus ) haziran başında ormanda bulunarak Sinop milli parklar ve doğa koruma şube müdürlüğü ekiplerine teslim edildi. Daha sonra yapılan araştırmada annelerinin avcılarca öldürüldüğü anlaşıldı. Bulunduklarında henüz bir aylık olan yavruların bakımlarını orman mühendisi Fatma Karahan üstlendi.

Mart-Mayıs ayları arasında doğan yavruların 12 gün içinde gözleri açılır, 20 günlükken duyma duyuları gelişir ve 21 günden sonrada yuvadan ilk kez çıkarlar. 45 günlükken de sütten kesilirler.  Yaklaşık 1 ay yavruların bakımlarını yapan Fatma Karahan yavrularda bazı sağlık sorunlarının baş göstermesi ve bakım ve tedavilerinin yürütüleceği imkanlar bulunmaması nedeniyle bizle irtibata geçti.

Kısa süreli bir yazışmadan sonra yavruların Sinop'tan alınarak İstanbul'a getirilmesine ve bakım rehabilitasyon çalışmalarının burada yapılmasına karar verdik. Atlas dergisinin verdiği destekle ve Atlas aracıyla ben ( Ahmet Emre Kütükçü ) grubumuzdan Veteriner Hekimi Volkan Tuncay ve Veteriner Hekimi Tolga Çelik ile beraber 29 haziran çarşamba günü Sinop’a doğru yola çıktık. 28 Haziran sabahı Sinop’a vardığımızda ilk olarak yavruların bakıldığı alan olan Sarıkum geyik üretme istasyonuna gittik. Yavruları görüp genel bir muayenelerini yaptıktan sonra akşam üstü havanın serinlemesiyle beraber yola çıkmaya karar verdik. Akşam 8 sularında yavruları taşıma kafeslerine yerleştirip yola çıktık. Problemsiz bir yolculuktan sonra 29 haziran Cuma sabahı İstanbul’a ulaştık. İstanbul Üniversitesi Veteriner Fakültesi Cerrahi Anabilimdalı’nda onlar için hazırladığımız özel bölüme yerleştirdik. Birkaç günlük uyum sürecinden sonra ilk olarak yaşadıkları sağlık problemleriyle ilgili tedavilere başladık. Yavrularla sadece ben ilgilendim. Böylece onların beni sürülerinden biri olarak görmesi ve insanlarla besin arasında bağlantı kurmalarını minimuma indirmeyi amaçladık.

Yavru kurtlar ilk 11 hafta boyunca yanlarına yaklaşan tüm bireylerin davetine yanıt veriler. Ancak 3 aylık olduktan sonra yanlarına yaklaşan tüm yabancılar bir rakip yada av olarak algılanır. Fakültedeki 2 ayı aşkın süren tedavi,bakım ve rehabilitasyondan sonra 5 eylül sabahı kurtları özel kafesler içerisinde bir minibüse yerleştirdik ben, aracı kullanan Muzaffer Bora arkadaşımız ve İz TV ekibiyle beraber onları doğaya salmayı planladığımız Karabük Yenice Ormanı’na doğru yola çıktık. Yaklaşık 6 saatlik yolculuktan sonra Karabük’e ulaştık ve oradan da Yenice’ye geçtik. Yenice’de bizi karşılayan orman endüstri mühendisi Ahmet Şükrü Elbir’le beraber kurtları salacağımız ormanın derinliklerine doğru yola çıktık. Alana vardığımızda kafesleri araçtan indirdik ve ne olacağına dair bir endişeyle kafeslerin kapaklarını açtık. 

Erkek kurt kafesin kapağının açılmasıyla fırladı ve ormanda kayboldu. Dişiler ise korkup kafesten çıkmak istemedi. Ancak onları da kafesten çıkardığımda ormanda kayboldular. Üçünün de farklı yönlere gitmesi ilk başta beni endişelendirse de onların birbirini bulacağından şüphem yoktu. İkinci gün bıraktığımız bölgeye gittiğimizde ormanda dolaşmaya başladım ve bir anda ağaçların arasından bana bakan o 3 çift gözü görünce yaşadığım duyguyu anlatamam. Bir an bana doğru gelecekler diye endişelendim ve olduğum yerde kaldım. Ancak arkalarına dönüp son bir kez baktıktan sonra ormanda kayboldular.  O son bakışları da yetti zaten. Ne diyelim yolları açık olsun.

Türkiye de kurtların durumu nesli tehlike altındaki birçok memeli türüne göre daha iyi durumdadır. Bu kurtları doğaya döndürme çabalarımızın nedeni biyolojik açıdan çok kurtlara olan yanlış bakış açısını değiştirmeye yöneliktir.

Kurtlara karşı malesef büyük bir önyargı var. Bu sadece bizim ülkede değil başta Avrupa ülkeleri olmak üzere birçok ülkede geçerli. Bu yüzden Avrupa'da kurt nüfusu birkaç ülke dışında silindi. Ancak bu önyargı ve kurtlara yakıştırılan canavar damgası tamamiyle yanlış anlama ve inanışlara bağlı. Oysa kurtlar ayı,vaşak,sırtlan gibi diğer yırtıcılarımız gibi piramidin en üstünde yer alan ve ekosistemin devamı için kilit rol oyanayan türler. Bir ekosistemden kurt silinirse bundan bitkilerden,böceklere,kuşlardan diğer memeli türlerine kadar birçok tür olumsuz etkilenecektir. Ülkemizde kurtlara karşı işlenen suçlarda malesef devlet politikalarının da rolü büyük. Yakın zamana kadar kurtları öldürülmesi teşvik ediliyordu. Şu an da halen pek hoş gözle bakılmıyor. Kurtlarla insanlar arasındaki sürtüşmede sorun insandan kaynaklanıyor. Özellikle sürü sahipleri gerekli önlemleri alsalar kurtların neden olduğu hayvan kayıplarının büyük ölçüde önüne geçebilirler.

Kurtların etobur oluşu ve sürü halinde avlanması onlara karşı olan bakış açısını belirleyen en önemli faktördür. Kurtlar doğal sistemin en etkili elemanlarındandır. Onların yokluğu bitkilerden ayılara kadar tüm canlıları etkileyecektir.

Bu puhu (Bubo bubo), Büyükşehir Belediyesi Veteriner ve Mezbahalar Müdürlüğü ekiplerince bize ulaştırıldığında aldığı darbe nedeniyle kafa travması geçirmişti. Başında büyük yara bulunan puhu, beyin zarında oluşan ödem nedeniyle torticollis , baş ve boyunun koordinasyonsuz hareket etmesi sorununu yaşıyordu. Başındaki yarayı diktik, ölü dokuları temizlendik.  Beyindeki ödemi ilaçlarla giderdik. Sıvı kaybı yaşayan hayvanı, bir ay boyunca midesine indirdiğimiz sondayla (gavaj yöntemi) besledik. Salındığı 1 Haziran 2007'de, başındaki darbenin izi kaybolmamakla birlikte sağlığına kavuşmuş ve avlanabilir durumdaydı. Atlasa ait araçla ben (Ahmet Emre Kütükçü), Tufan Hüseyni ve Gökhan Tan Terkos Ormanına götürdük ve doğaya saldık.  Türkiye'de yayılım gösteren 10 baykuş türünden biri olan puhu, 70 santimetreye ulaşan boyuyla bu türler içinde en irisi.

Atmaca (Accipiter nisus) ise genel durumu bosuk halde bize ulaştırıldı. Sıvı kaybetmiş ve son derece halsiz haldeydi. Uyguladığımzı tedavi sonucu tekrar sağlığına kavuştu ve onuda Terkos Ormanı'nda doğaya saldık